مکاشفهء مرحوم میرزاداراب مزلقانی (آثم) قبل از مرگ

به نام خدا

جناب آقای داوود مظاهری که از اهالی محترم روستای مزلقان (ساوه) می باشند بعد از مراسمی که به یادبود و بزرگداشت شهدا و در گذشتگان روستای مزلقان در آخرین پنج شنبه سال ۱۴۰۳ شمسی در مسجد امام رضا(ع) این روستا برگزار شده بود ماجرای عجیب مکاشفهء مرحوم میرزاداراب عارف واصل و عبد متّقی و شاعر بلندمرتبه متخلص به آثم را برای اینجانب محمدرضارحیمی ( نوه مرحوم میرزاداراب) نقل فرمودند که برای عموم بازگو می نمایم تا شناخت ما نسبت به مقام معنوی این شاعرعاشق و دلسوختهء اهل بیت(ع) و عارف بزرگوار بیشتر گردد .
جناب آقای داوود مظاهری از قول مرحوم پدرشان مشهدی اصغر و ایشان هم از قول مرحوم پدرشان مُسلم و ایشان هم از قول مرحوم میرزاداراب (آثم) نقل نموده اند که :
مرحوم میرزاداراب دو سه روز قبل از فوت خود این طور بیان داشته اند که نزدیک غروب آفتاب برای گرفتن وضو داخل حیاط منزل ( در همان روستای مزلقان) رفتم که ناگاه دیدم مردی سوار بر اسب با چهره ای با صلابت و نورانی داخل حیاط منزل آمده با تعجب پیش خود گفتم درب حیاط که کاملا بسته است ایشان چطور داخل شده اند ،درهمان حال که در بُهت و تعجب آنچه میدیدم بودم آن مرد بزرگوار رو به من کردند و فرمودند سَلام عَلیکم آقای تو کیست؟ همین لحظه گویا ندایی در گوش دل و جان و درون من گفت این مرد آقای تو امیرالمومنین علیست به همین جهت در پاسخ او ، من عرض کردم : وَ عَلیکم السّلام ، آقای من آنست که هزار اسم دارد و همیشه حاکم است آقای من شما علی بن ابی طالب هستید که آن بزرگوار در پاسخ من فرمودند : درست گفتی میرزا ، من آقای تو علی هستم آگاه باش بعد از سه روز از دنیا می روی و نزد ما می آئی برو از خانواده و خویشان و اقوام و دوستانت خداحافظی و حساب و کتابت را صاف و روشن کن و کاری داری انجام بده ، میرزاداراب گفت این جمله آقا که تمام شد احساس کردم مولی قصد ترک منزل ما را دارد به خاطر شور و شعف و ذوق شدیدی که از دیدار آقا و مولایم در وجودم پدید آمده بود بی اختیار با چشمان پُر از اشک و با شتاب جلو رفتم و پا و رکاب آقا را با دستانم محکم گرفتم و بوسیدم وعرض کردم آقاجان من شما را رها نمی کنم ، نمیگذارم بروید
مولی فرمودند باید بروم و در همان لحظه به نظرم آمد و برایم متصوّر شد که افسار اسب از دست مبارک آقا روی زمین افتاد همینکه دستانم را از پا و رکاب ایشان جدا کردم و به پایین خم شدم تا افسار را بردارم و به آقا بدهم ، ناگهان حضرت و آنچه می دیدم غیب گردیدند و از دیدگانم ناپدید شدند.

لازم به ذکر است که درست و دقیق روز سوم بعد از این مکاشفه بنا به فرمودهء آن امام و حجت حق و آگاه به عالَم هستی مولی علی (ع) ، میرزاداراب دار فانی را وداع گفت و در روستای مزلقان خبر پیچید که او به رحمت خدا رفته است

آری امیرالمومنین علی (ع) هیچوقت یاران و نوکران و عاشقان خود را فراموش نمیکند هر که در دنیا و در عمل و رفتار و زندگانی خود حقیقتاً با علیست هنگام مرگ و آخرت هم مورد لطف و توجّه و مرحمت حضرت و نزد اوست و به واسطه و شفاعت مولی مورد لطف و رحمت خاصّ خداوند بزرگ واقع گردیده و حتی مشمول جایگاه و مقام عالی نزد پروردگار خواهد شد
امید است ما نیز از زندگانی و اخلاق و رفتار و دیانت و عبودیّت و زهد و تقوا و مرام مردانی چون مرحوم میرزاداراب (آثم) سرمشق گرفته و به عاقبت بخیری و سعادتی که آن بزرگان و عباد صالح خدا دست یافته اند ما نیز رهنمون شده و سعادتمند گردیم ان شاءالله .

ارواح تمامی عاشقان و شیفتگان و رهروان واقعی مولی الموحّدین امیرالمومنین علی بن ابی طالب (ع) و شیعیان دلسوختهء آن حضرت از جمله مرحوم میرزاداراب مزلقانی (آثم) شاد و یادشان گرامی و راهشان پُر رهرو باد